Toen The Loved Ones van het kwalitatief hoogwaardige label van Darren Walters en Tim Owen (Jade Tree) naar Fat Wreck gingen was de ster rijzende voor de manschappen van zanger/ gitarist Dave Hause. De heren uit Philadelphia willen zo hoog mogelijk komen met hun band en ik betwijfel dan ook ten zeerste of Fat Wreck het eindstation zal zijn. Met hun energieke liveperformance, pakkende liedjes en inzet zouden The Loved Ones namelijk wel eens heel erg groot kunnen worden.
Nadat op Groezrock de neus toch iets te vol gepropt was met pretpoeder probeerde ik het op een zaterdagavond in Amsterdam nog maar eens om de mannen wat vragen te stellen. Ditmaal waren de heren een stuk beter aanspreekbaar, en kwam ik ook nog een collega-journalist tegen die ik nog nooit in real-life tegen was gekomen. Al met al een uitermate leuke avond gehad in de hoofdstad. Het interview volgt nog, maar dit is alvast een impressie van de show die avond.

Eenmaal aangekomen in de Bitterzoet
Helaas The Real Danger moeten missen. Ik heb van horen zeggen dat ze heel erg goed waren en dat ze ook nog eens een puike Descendents cover deden. De plaat, uit op Shield Recordings, is super en ik heb al enkele redelijke liveshows gezien, maar dit keer bleken ze echt te vlammen. Helaas dat ik er vanwege een uitgelopen koffiebreak niet bij ben geweest, maar ik verwacht deze band nog wel een keer of 5/ 6 te zien dit jaar.
Gelukkig kunnen we nog wel een stuk van Frontkick zien. De band is met zijn rauwe streetpunk roots eigenlijk niet echt op z’n plaats op de bill bij deze twee vrolijke melodieuze punkrock orkesten, maar staat z’n mannetje. De band legt nog eens uit dat het vorig jaar uitgekomen The Cause of the Rebel een puike plaat is geworden, maar zelfs ondergetekende komt niet echt in de groove, terwijl ik speciaal voor de show nog eens Guitars and Crime had opgezet. Nee, er domineert één band deze avond en dat is The Loved Ones.

De Loved Ones Show
Al vanaf de eerste noten zit de sfeer er goed in. Veel lachende gezichten, wat moves worden gebust. Dikke prima allemaal. Uiteraard staat er altijd een retardo tussen die denkt dat ie stoerder is dan iedereen, maar verder dan was duw en trekwerk komt het niet. Toen ik heel even in gesprek was kreeg ik het idee dat er een soort vriendschappelijke mini-wall of death tussen de jongens en de meisjes gaande was, maar all in good fun. De band blijkt op de een na laatste show van de tour er goede zin in te hebben terwijl ze het beste werk van de eerste mini, Keep Your Heart en Build and Burn ten gehore brengen. Persoonlijk favorieten als 100k, Jane en Pretty Good Year worden met passie en razend enthousiasme gespeeld. Na Louisiana, nog een persoonlijk favoriet van de laatste plaat, komt de band terug om nog twee toegiften te spelen en dan is het feest helemaal af. Een supertoffe show met een supertoffe vibe waaraan eigenlijk alles klopte. De band heeft zonder twijfel weer wat extra zieltjes gewonnen deze avond.